สาวส่า วงคนมอ

*ในภวังค์แห่งความเศร้า ซิมีใผ๋คอยห่วงหา ถามไถ่ว่าเป็นจังใด๋จังเสียใจหล่าคำนาง
คนอยู่ข้างไปไส คือบ่อเห็นหน้าผู้ได๋ ข้าวน้ำซ่ามปลาบ่อย้อมกิน จนนางหล่าจอยโซ

**อั๊กอยู่เทิ้งบ้านเมิ้ดมื้อเศร้ามิดเมียยังคือสั่นให้ไทยบ้านเพิ้นส่าลือ
หน้าต่างสุดแกปิดแน่น บ่อกล้าเปิดกลอนซ่อนหน้า ยามคึดเป็นบ้าเป็นหลัง

นางเป็นสาวโคงหน้าตางามผ่องดั่งอีเกิ้ง ผู้บ่าวหลายคนหมายปอง ต้องหลีกยอมแพ้ผู้บ่าวครู
กะเป็นย้อนผู้บ่าวครู มาเที่ยวหยอกให้นางฝันไกล บอกหัวใจคึดไป ฝันฮ้อดเมื่อวิวาห์

นับมื้อนี้สาวส่า สินอนกอดตั้งแต่หมอน นอนเศร้าอยู่ผู้เดียว
ยามหัวลมมาพัดตอน เสียงสนูว่าว เดอเดิ้น นางแห่งสะอื้นขืนขม
บ้านเหนือใต้เขากะวาวาสาวส่าถืกบ่าวครูทิ้ม เปิดหนีไปบ่อตาวคืน
จั๊กมื้ออื่นเมื่อใด๋ กะยั้งซิไห้ จักมื้อใด๋จั้งซิลืมเพิ้น (ซ้ำ *)

***ตั๊ดอ๊กตั๊ดใจซะนาง บ่าวบ้านเฮ้ายังคอยถ่า เซ็ดน้ำตาให้นางอยู่
บ่าวบ้านเฮ้านำกันเสมอมั่นเว้าง่าย เข้าใจมั๊กอีหลี
สาวเทพีสาวส่าเรื่องสาวบ่าวครูเพิ้นทิ้ม เปิดหนีไปแต่งสาวครู
จั๊กมื้ออื่นมื้อใด๋ ให้เจ้าเซาไห้ ยังมีอ้ายอยู่

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s