แข่งขันหุ่นยนต์วิ่งเร็ว ตอนที่ 2

ไปเป็นกรรมการแข่งหุ่นยนต์วิ่งเร็ว ม.1-ม.3 ครับ ช่วงเช้าก็มีการปรับแต่งและซ้อมสนาม มองดูๆ แล้ววันนี้น่าจะทำเวลาได้ดีกว่าเมื่อวาน (เมื่อวานเด็กประถม)

(ท่านผู้อำนวยการ สพท.สร.1 แวะเข้ามาชมการแข่งขัน)

(โชว์ตัวหน่อย)

(ผู้ชนะวันนี้ ทีมจากโรงเรียนบ้านจันรม อ.เมืองสุรินทร์ สถิติอย่างไม่เป็นทางการ 2 วินาทีกว่าๆ)

การแข่งขันหุ่นยนต์วิ่งเร็ว ตอนที่ 1

…สพท.สร. เขต 1 ได้จัดกิจกรรมการแข่งขันทักษะทางวิชาการของนักเรียน เพื่อเข้าแข่งขันในงานศิลปหั๖กรรมนักเรียนภาคอิสาน วันนี้เป้นวันแรก สำหรับผมได้ไปเป้นกรรมการการแข่งขันหุ่นยนต์วิ่งเร็ว ปีนี้เป้นปีแรกที่มีการแข่งขัน(ปกติจะแข่งของกรมอาชีวศึกษา หรือ ที่ สพฐ. จัดแข่งหุ่นยนต์ปีละครั้ง) มีโรงเรียนทั้งหน้าใหม่และหน้าเก่ามาประลองความเร็วกันอุ่นหนาฝาคั่ง

(กรรมการกำลังเตรียมการแข็งขัน)

(เตรียมพร้อมที่จะแข่งแล้ว)

(แชมป์ในประภทชั้น ป.4-ป.6 ครับ จากโรงเรียนบ้านสวาย)

หุ่นยนต์ในกิจกรรมการแข่งขันในงานศิลปหัตถกรรมนักเรียน สพฐ.

…ในงานศิลปหัตถกรรมนักเรียน สพฐ. การแข่งขันทักษะทางด้านหุ่นยนต์ ควรจะแบ่งหุ่นยนต์ประเภท ดังนี้
(1) หุ่นยนต์โครงงาน แบบไม่มี controller ไม่ได้ใช้โปรแกรมควบคุม
(2) หุ่นยนต์โครงงาน แบบมี controller ใช้โปรแกรมควบคุม
(3) หุ่นยนต์แข่งสนามไม้ แบบไม่มี controller ไม่ได้ใช้โปรแกรมควบคุม
(4) หุ่นยนต์แข่งสนามไม้ แบบมี controller ใช้โปรแกรมควบคุม

…หุ่นยนต์ทั่ง 4 ประเภทเกี่ยวข้องกับ 2 กลุ่มสาระ คือ วิทยาศาสตร์และการงานอาชีพและเทคโนโลยี (คอมพิวเตอร์)
…ในปีนี้ครูคอมพิวเตอร์น้อยใจ ไม่มีการแข่งขันหุ่นยนต์สนามไม้ แบบใช้โปรแกรมภาษาคอมพิวเตอร์ควบคุมเลยจ้า

ฝากถึง สพฐ. เรื่องหุ่นยนต์

…เมื่อปีที่แล้ว (ปีการศึกษา 2551) ในการแข็งขันความเป็นเลิศทางวิชาการ ระดับภูมิภาค (อิสาน) ในการแข่งขันหุ่นยนต์มีอยู่หลายประเภท ดังนี้
(1) หุ่นยนต์ทำมือ (แบบบังคับมือ ไม่มีการเขียนโปรแกรมควบคุม)
(2) หุ่นยนต์แบบบังคับมือ
(3) หุ่นยนต์อัตโนมัติ(มีการเขียนโปรแกรมควบคุม)
…ประเภทการแข่งขันนี้สังกัดกลุ่มสาระวิทยาศาสตร์ เมื่อให้ทำหุ่นยนต์เข้าแข่งขัน รายการที่ 1-2 ครูวิทย์ทำได้เลย เพราะเป็นสิ่งประดิษฐ์ แล้วถ้าไปดูในรายละเอียดการสร้างหุ่นยนต์ จะเกี่ยวกับไฟฟ้า มอเตอร์ เพลา ข้อเหวี่ยง ฯลฯ ซึ่งเกี่ยวข้องกับวิชาวิทยาศาสตร์ตรงๆ ขอย้ำตรงๆ ส่วนรายการที่ 3 จะเกี่ยวข้องกับครูคอมพิวเตอร์ เพราะใช้ภาษาคอมพิวเตอร์ ในการควบคุมหุ่นยนต์
…พอมาปีนี้การแข่งขันหุ่นยนต์ ย้ายมาอยู่สาระการงานอาชีพและเทคโนโลยี โดยมีรายการแข่งขันดังนี้
(1) หุ่นยนต์วิ่งเร็ว
(2) หุ่นยนต์ไตรกีฬา
(3) หุ่นยนต์ดาวนพเคราะห์
…ไม่มีรายการการเขียนโปรแกรมภาษาคอมพิวเตอร์ เพื่อควบคุมหุ่นยนต์
…หากท่านไปดูรายละเอียดของรายการที่ 1-3 จะพบว่าจะเกี่ยวกับไฟฟ้า มอเตอร์ เพลา ข้อเหวี่ยง ฯลฯ ซึ่งเกี่ยวข้องกับวิชาวิทยาศาสตร์ตรงๆ ขอย้ำอีครั้งว่า “เกี่ยวข้องกับวิชาวิทยาศาสตร์ตรงๆ”
…ครูคอมพิวเตอร์เลยงง….ต้องมานั่งประดิษฐ์หุ่นยนต์ที่เกี่ยวข้องกับวิชาวิทยาศาสตร์ และไม่สามารถเอาโปรแกรมภาษาคอมพิวเตอร์ที่ตนเองสอนนักเรียนมาใช้ควบคุมหุ่นยนต์ได้เลย ขอหัวเราะดังๆ 5 5 5 5 5 5 5
…ครูคอมพิวเตอร์ จะเอายังไงครับ ช่วยกันส่งเสียงหน่อย

ไปแข่งขันหุ่นยนต์ World Robot Olympiad 2009

เกริ่นนำ
…นี่เป็นครั้งที่ 4 แล้วที่นักเรียนพาผมไปต่างประเทศ ในครั้งแรกไปแข่งขันหุ่นยนต์ WRO2006 (World Robot Olympiad) ที่เมืองนานนิง สาธารณรัฐประชาชนจีน ครั้งที่ 2 ที่ไต้หวัน ญี่ปุ่นและเกาหลีใต้
…หลายเดือนมาแล้วที่ชมรมเมืองช้างโรบอท โรงเรียนอนุบาลสุรินทร์ ได้ฝึกซ้อมหุ่นยนต์ทุกๆ เย็นหลังเลิกเรียนจนถึงเวลาประมาณ 2 ทุ่ม
…เวลา 19.00 น. คณะของเราซึ่งประกอบด้วย เด็กชายศิราวุฒิ ฤทธิรณ, เด็กชายธีรภัทธ ธรรมธราธาร, เด็กชายณัฐวิฒ มั่นหมาย, เด็กชายราชิต พลังวัฒนกุล, ครูอนุสรณ์ จันทสุข, ครูธง ต่อยอด, ผู้อำนวยการฯ สุชีพ พฤฒิพันธ์พิศุทธ์และผู้ปกครองอีกหนึ่งท่าน เราออกเดินทางจากสนามบินสุวรรณภูมิ ประเทศไทย ไปยังประเทศเกาหลีใต้

อันยง ฮาเซโย
…“อันยง ฮาเซโย” เรามาถึงเกาหลีใต้ เช้าวันที่ 6 พฤศจิกายน เจ้าหน้าที่นำเที่ยวพาเราไปรับประทานอาหารพื้นเมืองของเกาหลีชื่อว่า อูด้ง คล้ายๆ ก๋วยเตี๋ยวแต่รสชาติมันจืดๆ เส้นเป็นเหลี่ยมๆ ยาวๆ และได้รับประทาน กิมจิ (ของแท้ๆ) ซึ่งมันก็คล้ายๆ ผักกาดดองเค็มบ้านเรา แต่ของเขามันเผ็ดนิดๆ

(อาหารมื้อแรกที่เกาหลีครับ)

…เรานั่งรถไปอีก 2 ชั่วโมงเพื่อไปอุทยานวิทยาศาสตร์ (Expo Park) ที่เมืองแทจอน วันนี้เป็นวันราชการเลยไม่ค่อยมีคนมาเที่ยวเท่าไหร่นัก พวก สว (สูงวัย) อย่างผมเคยเดินชมบรรยากาศนิดหน่อยแล้วหาที่นั่งพัก ฮา ฮา

(มีจักรยานให้เช่าด้วย)

(นมกล้วย ทำจากกล้วยหอมผสมกับนม หอมด้วย อร่อยครับ)

…หลังจากรับประทานอาหารเที่ยงแล้ว เราก็ออกเดินทางไปที่เมืองโปฮัง เพื่อไปลงทะเบียนเข้าร่วมการแข่งขัน WRO2009 (World Robot Olympiad) เราใช้เวลาเดินทางนานมาก ทำให้มาลงทะเบียนช้าเป็นลำดับสุดท้าย เมื่อลงทะเบียนเรียบร้อยแล้วจะต้องให้นักเรียนแยกตัวไปที่พักก่อนซึ่งอยู่ที่เมือง หางจากที่นี่ประมาณ 40 นาที ส่วนผมและครูที่เป็นโค้ชของทีมหุ่นยนต์จากประเทศไทย ต้องอยู่ที่นี่เพื่อเข้าประชุมชี้แจงกติกาการแข่งขัน
…ปีนี่เป็นปีที่ 2 ที่กติกาการแข่งขันจะมีเซอร์ไพรส์ ก็คือ มีการเพิ่มภารกิจที่หุ่นยนต์จะต้องทำและจะมีคะแนนเพิ่มให้ด้วย
การประชุมชี้แจงกติกาเป็นไปอย่างเข้มข้น ภาษาอังกฤษต้องแข็งแรง สำหรับคนไทยแล้วเรานั่งฟังเสียเป็นส่วนใหญ่ (ฮา ฮา) ที่พูดมากหน่วยก็คือ อินเดีย กติกาเซอร์ไพรส์ที่เพิ่มมาคือ มีลูกปิงปองอีกหนึ่งลูกให้หุ่นยนต์เก็บและนำมา shoot
เรากลับถึงที่พักเกือบ 3 ทุ่มแล้ว ห้องซ้อมปิด 3 ทุ่ม ทำให้ไม่ได้เอาหุ่นยนต์มาลองซ้อมสนามของทางเจ้าภาพเลย
…ผมเลยเปลี่ยนแผนการใหม่ นัดนักเรียนเพื่อบอกกติกาเซอร์ไพรส์และช่วยกันสร้างหุ่นยนต์และเขียนโปรแกรมเพิ่มเติม และปิดไฟนอนหลังเที่ยงคืนไปแล้ว

(เปลี่ยนแผน พวกเราช่วยกัน)

วันแข่งขัน
…ทุกครั้งที่แข่งขันหุ่นยนต์ในเมืองไทย morning call ก็คือตัวผมที่ต้องคอยไปปลุกนักเรียนให้ตื่น แต่วันนี้ทางที่พักเขามีให้
…ผมนอนหลับสบาย อาจเป็นเพราะเราเหนื่อยจากการเดินทางมา 2 วันแล้ว และอากาศในห้องพักก็ไม่หนาว ตามที่คาดไว้เลย ใต้พื้นที่เรานอนเขามี heater ทำให้อากาศอบอุ่น

(หุ่นยนต์ เทควันโด ของเกาหลี)

…เมื่อมาถึงสนามแข่งขัน ผมพานักเรียนไปที่โต๊ะนั่งที่เจ้าภาพจัดไว้ในแต่ละทีม ในการแข่งขันจะไม่อนุญาตให้โค้ชแล้วมาในสนาม ผมเช็คดูความเรียนร้อยแล้วจึงบอกกับนักเรียนว่า “ให้มีสมาธิ ตั้งใจทำให้ดีที่สุด อย่าตื่นเต้น”
…หลังจากมีพิธีเปิดการแข่งขันแล้วก็เริ่มประกอบหุ่นยนต์ เขียนโปรแกรมและทดสอบสนาม สภาพสนามที่ค่อนข้างยาก ที่ผมพูดเช่นนั้นเพราะแหล่งของแสงที่สองภายในสนามมีเงาจากหลายทิศทาง หากนักเรียนมาวัดแสงตอนที่มีเงาของตัวเองหรือของผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ก็จะทำให้ได้ค่าแสงที่ผิดไป

(กำลังช่วยกันแก้ปัญหา)

(เด็กๆ กำลังทดสอบก่อนการแข่งขัน)

…มันเป็นจริงตามที่ผมได้คิดไว้เลย หุ่นยนต์ของทีมเรา ไม่สามารถเช็คค่าแสงได้ตามที่ซ้อมมาเลย ทำให้การแข่งขั้นครั้งแรกเราไม่มีคะแนนเลย ในช่วงพักรับประทานอาหารผมได้มีโอกาสได้คุยกับนักเรียน เลยให้นักเรียนเปลี่ยนแผนใหม่ เราจะเช็คแสงเฉพาะที่ที่เราเช็คได้ ส่วนที่ที่เราเช็คไม่ได้ให้ใช้การเช็คการหมุนของล้อหรือที่ภาษาพวกเราว่า ใช้โรเทชั่น (Rotation)
…นักเรียนทำคะแนนได้ตามที่วางแผนไว้คือได้ 142 คะแนนเต็ม แต่เราใช้เวลาไป 1 นาที 3 วินาที ซึ่งค่อนข้างมากไป แต่ก็ทำให้ทีมเราพอมีสิทธิ์ลุ้นติด 1 ใน 8 ทีมที่ทางเจ้าภาพจะประกาศในงาน
…หลังจากแข่งขันเสร็จ ผมเหมือนเอาก้อนหินออกจากออกและนักเรียนก็คงจะรู้สึกเช่นนั้นเหมือนกัน “เราทำดีที่สุดแล้ว”
ช่วงค่ำเราไปงาน Party ที่ทางเจ้าภาพได้จัดให้สำหรับผู้เข้าร่วมการแข่งขัน

รถไฟความเร็วสูง
…ผลการแข่งขันออกมาแล้ว ทีมของเราไม่ติด 1 ใน 8 ทีมที่จะประกาศบนเวที แต่ก็มีทีมจากประเทศไทยสามารถคว้ารางวัลมาได้หลายทีม
ประเภทความคิดสร้างสรรค์ รุ่นมัธยมศึกษาตอนต้น ( ทีม King’s College Thailand) โรงเรียน ภปร. ราชวิทยาลัย ในพระบรมราชูปถัมภ์ ได้ รางวัลชนะเลิศ อันดับ 1 และรางวัลยอดเยี่ยมพิเศษที่ถูกโหวตโดยคณะกรรมการทุกท่าน ซึ่งถือเป็นรางวัลอันเป็นเกียรติที่น่าภาคภูมิใจยิ่งและถือเป็นปีแรกที่ธง ไทยได้โบกสะบัดอยู่เหนือธงชาติอื่น
- ประเภทความคิดสร้างสรรค์ รุ่นมัธยมศึกษาตอนต้น ( ทีม DATA_XYZ) โรงเรียนอัสสัมชัญ ได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับที่ 7
- ประเภทความคิดสร้างสรรค์ รุ่นมัธยมศึกษาตอนปลาย ( ทีม PWIT) โรงเรียนเทศบาลเพชรวิทย์ ได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับที่ 8
- ประเภทความคิดสร้างสรรค์ รุ่นประถมศึกษา ( ทีม Konklataprakun) โรงเรียนไทยนิยมสงเคราะห์ได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับที่ 6
ในการแข่งขัน ประเภทความคิดสร้างสรรค์ รุ่นประถมศึกษานั้นมีทีมเข้าแข่งขันทั้งสิ้น 20 ทีม
- ประเภททั่วไปรุ่นประถมศึกษา (Prayamon Dreamteam 1 ) โรงเรียนพระยามนธาตุราชศรีพิจิตร์ได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับที่ 5 จากคะแนนเต็ม ในการแข่งขันประเภทนี้ อย่างไรก็ดีมีประเทศที่ได้คะแนนเต็มอยู่ประมาณ 5-6 ประเทศกรรมการจำเป็นต้องใช้เวลาในการทำภารกิจเป็นตัวตัดสินขั้นสุดท้าย
- ประเภททั่วไปรุ่นมัธยมศึกษาตอนปลาย (ทีมผสม CB Robot ) โรงเรียนชัยภูมิภักดีชุมพล , โรงเรียนเตรียมทหาร , โรงเรียนกาญจนาภิเษกวิทยาลัย ชัยภูมิ ได้รางวัลรองชนะเลิศอันดับที่ 4
…ช่วงบ่ายเรานั่งรถไฟความเร็วสูง KTX จากเมืองแดกูไปเมืองโซล ใช้เวลาประมาณ 1 ชั่วโมง 30 นาทีก็ถึง

(ทานข้าวเที่ยงหลังปิดงาน)

(KTX = Korea Train Express)

ตอนขึ้นรถไฟเด็กๆ พูดว่า “ทำไมมันไม่เร็วเลย” จริงๆ แล้วรถไฟช่วงแรกเขาจะวิ่งบนรางเหมือนบ้านเราก่อนระยะหนึ่ง ต่อมาจะเข้าระบบรถไฟความเร็วสูงความรู้สึกที่ได้รับเลยก็คือหูอื้อและวิ่งได้นิ่มมาก ผมดูความเร็วที่เขาแสดงให้ดูทำความเร็วได้สูงสุด 300 กิโลเมตรต่อชั่วโมง
…เราทานมื้อค่ำกับหมูผัดกะเพรา (ที่ไม่มีกะเพรา) ไข่เจียว ผัดผักและปลานึ่ง จากนั้นไป shopping ที่ตลาดทงแดมุน ทำให้เราได้เห็นร้านเครื่องสำอางค์ etude, skinfood และอื่นๆ อีกมากมาย สงสัยคนไทยจะมาซื้อเครื่องสำอางค์กันเยอะ เพราะพนักงานขายยังเป็นคนไทยเลย

วันของเด็กๆ
…ที่ญี่ปุ่นมี DisneyLand แต่ที่เกาหลีมี EverLand ที่นี้มีเครื่องเล่นหลากหลายชนิดให้เด็กๆ ได้เล่นอย่างสนุกสนาน สำหรับผมเริ่มต้นด้วยขึ้นกระเช้าแบบไม่มีพื้น รู้สึกเสียวเหมือนกันกลัวจะหล่น

(เสียวไหมจ๊ะ)

จากนั้นไปเข้าซาฟารี ดู Liger เสือขาวภูเขา แล้วก็หมีที่รู้ภาษาคน ที่ว่ารู้ภาคนเพราะมันถูกฝึกมาให้แสดงตามที่คนสั่งหรือใช้อาหารล่อมัน เรามาช่วงเช้าทำให้ไม่ต้องรอคิวนานผมไปล่องแก่งต่อเลย แล้วจบด้วยไปดุหนัง 4 มิติ จริงๆ แล้วมันก็คือโรงหนัง Simulator นั้นเอง เวลาเขาไปดุจะต้องใส่แว่น 3 มิติ ขณะกำลังฉายที่นั่งของเราสามารถขยับหรือมีละอองน้ำพ่นออกมาให้เราตกใจ
…ออกจากโรงหนังได้ยินเสียงกรี๊ด จากรถไฟเหาะ T-Express ผมเลี้ยวขวาออกทันทีเพราะเคยหลวมตัวเล่นที่ไต้หวันมาแล้วเข็ดไปจนตายเลย
…ตอนเที่ยงเราไปทานเนื้อย่างเกาหลีของจริง ต่างจากบ้านที่เห็นได้ชัดคือขนาดของเนื้อที่นำมาย่าง เป็นเนื้อไม่หนานักแต่มีขนาดใหญ่ เมื่อย่างได้ที่แล้วก็ใช้กรรไกรตัดให้พอคำ ส่วนเครื่องเคียงก็มีผัก สาหร่าย และที่ขาดไม่ได้เลยก็คือ กิมจิ

คิดถึงเมืองไทย
…วันสุดท้ายแล้วที่จะอยู่แดนกิมจิ ผมก็เริ่มจะคิดถึงบ้านเหมือนกัน เสื้อกันหนาวจากเมืองไทยยังมีบ้างตัวยังไม่ได้เอามาใช้เลยเพราะว่าที่นี่มันไม่หนาว ของฝากก็ซื้อครบหมดแล้ว
…สำหรับการแข่งขันหุนยนต์ WRO2010 (World Robot Olympiad) ในปีหน้าจะจัดขึ้นที่ประเทศฟิลิปปินส์
…จากที่ได้เดินทางไปแข่งขันหุ่นยนต์หลายๆ ประเทศสิ่งหนึ่งที่มีเหมือนกันคือ ความมีวินัยของคนและเด็กๆ ที่มาแข่งหุ่นยนต์มีทักษะกระบวนการคิด สิ่งเหล่านี้มีส่วนทำให้ประเทศเหล่านั้นมีความเจริญก้าวหน้า จะทำอย่างไรให้เด็กๆ ของเรามีสิ่งเหล่านั้น มาช่วยกันคิดให้มันดังๆ และมาช่วยกันทำให้มันเป็นจริงกันเถอะครับ

แข่งหุ่นยนต์ชิงแชมป์ประเทศไทย WRO2009

…เพิ่งกลับมาถึงสุรินทร์เมื่อตอนเที่ยงคืนคร๊าาาบ
…เข้าเรื่องเลย ผลการแข่งขันมีดังนี้
รุ่นอายุไม่เกิน 12 ปี เราได้ที่ 2 แพ้เซนคาเกรีบลเพียงเชียดฉิว(น่าเสียดายมาก) คะแนนภาระกิจได้เท่ากัน แต่หุ่นยนต์ของเราทำภาระกิจช้ากว่า เพียงจุดทศนิยมของวินาที

รุ่นอายุไม่เกิน 15 ปี ได้ได้ที่ี 1 ได้ตั๋วฟรีไปแข่งที่เกาหลี

และที่ 2

…ขอแสดงความยินดีกับเด็กๆ และสำหรับผู้ที่พลาดในครั้งนี้ก็ขอให้พยายามมากขึ้น โอกาสต้องเป็นของเราบ้าง พยายามและตั้งใจครับเด็ก…

เบื้องหลังความสำเร็จ WRO2009

…ซ้อมที่โรงเรียน ทุกๆ เย็นตั้งแต่ 16.30 – 19.00 น. …

…ช่วงการแข่งขัน…
- ลงทะเบียน

- นั่งสมาธิก่อนลงสนามแข่ง

คิดถึงบ้านจัง….

- ทานอาหารเช้าหน้าที่พัก (นายวินคนอ้วนๆ)

- แก้ไขปัญหาที่สนามแข่ง

พรุ่งนี้ไปแข่งหุ่นยนต์ครับ

…หลังจากที่ซ้อมมาหลายสัปดาห์(กลับถึงบ้าน 2 ทุ่มทุกวัน) วันพรุ่งนี้ก็ออกเดินทางไปแข่งหุ่นยนต์ WRO2009 ชิงแชมป์ประเทศไทยแล้ว

…ที่โรงเรียนเล่นหุ่นยนต์ของ LEGO Education มาตั้งแต่ปี ๒๕๔๙ สอนในชั้น ป.๕ มีชมรมหุ่นยนต์เมืองช้างโรบอต (MC Robot)

…นี้คือทีมหุ่นยนต์ของพวกเรา ปีนี้ไปแข่ง ๔ ทีม
MC Robot1 มี C กับ Win, MC Robot2 มี ปราณ กับ เด้ง, MC Robot3 มี Pop กับ Mind, MC Robot5 มี ฟรอง กับ ต้นกล้า และทีม 15 ปี เป็นศิษย์เก่าชมรมหุ่นยนต์ พี่ณัฐเล็ก กับพี่ณัฐใหญ่

…ไม่รู้วันแข่งจะเป็นอย่างไร เพราะเด็กๆ ต้องไปแก้ปัญหาเองที่สนาม แต่ก็หวังว่าโชคจะเข้าข้างเราบ้าง เพราะเราซ้อมหนักมากครับ (ซ้อมยกหิน 555, ใครทำไม่ได้วิ่งรอบสระว่ายน้ำเลยจ้า)

แข่งหุ่นยนต์ WRO 2009 ตอนที่ 2

ถึงบ้านราวๆ 4 ทุ่มกว่าๆ ไปแข่งขันสวมผ้าปิดจมูกเกือบตลอดเวลา กลัวจะเป็นไข้หวัดหมู เขาว่าที่ มทส. เป็นแหล่งแพร่เชื้ออีกที่หนึ่งและเขามีคำขวัญรณรงค์ว่า “กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ อย่าดื้อ” (ที่โรงเรียนมีว่า “ออกกำลังกาย กินร้อน ช้อนกลาง ล้างมือ อ่านหนังสือที่บ้าน”) ช่วงการแข่งขันค่อนข้างตึงเครีอดทำให้อุณหภูมิในร่างกายมันสูงขึ้น ก็ทำให้วิตกว่าเราเป็นไข้หวัดหมูแล้วแน่เลย(แต่สุดท้ายกลับถึงบ้านก็ยังไม่เป็น…วิตกมากไป)

กลับมาที่การแข่งขันในรอบแรก
วันที่ 16 ทีมหุ่นยนต์ของเราถึงแม้ว่าจะซ้อมมานานและหนัก แต่การแข่งขันหุ่ยยนต์แต่ละครั้ง เด็ก ๆ จะต้องเป็นผู้แก้ปัญหาที่เกิดขึ้นในสนามเอง เราส่งทีมแข่งไป 5 ทีม สามารถผ่านรอบแรกมาได้ทั้งหมด หุ่นยนต์ของเรามีความแน่นอนแต่วิ่งช้าเมื่อเทียบกับทีมอื่นๆ ที่ลงแข่งขันในรอบนี้ (วันนี้ของเพียงให้เข้ารอบไปก่อน) ช่วงเย็นหลังจากแข่งขันเสร็จ ผมให้เด็กๆ แก้ไขโครงสร้่างหุ่นยนต์และโปรแกรมนิดหน่อย เพื่อให้หุ่นวิ่งเร็วขึ้น เพราะถ้าวิ่งเหมือนวันนี้ยังไงพรุ่งนี้ก็แพ้ ปรากฎว่า 1 ชม ที่มีเวลาซ้อมช่วงเย็นเด็กๆ สามารถแก้ไขและสามารถควบคุมหุ่นให้วิ่งได้เร็วขึ้น(สวรรค์เป็นใจ) ปกติถ้าหุ่นยนต์วิ่งเร็วจะควบคุมหุ่นยนต์ยาก

รอบชิงชนะเลิศ
ผมไม่อยากคาดหวังอะไรเลย เพราะได้เห็นหุ่นยนต์ของทีมอื่นๆ แล้วเขาวิ่งเร็วมากเดาๆ ดูอยูที่ไม่ต่ำกว่า 15 วินาที ซึ่งทีมเราที่เคยทำได้มันตั้ง 19 วิแหนะ แต่ก็ดูเด็กๆ ซ้อมไปเรื่อยๆ หุ่นยนต์ของเราก็ยังชูทปิงปองไม่แน่นอน เข้าบ้างไม่เข้าบ้างแต่ไม่เข้ามากกว่า ส่วนทีมอื่นๆ ก็เหมือนกัน การแข่งขันรอบชิงครั้งแรกผ่านไป ผลคะแนนที่ออกมายัง 50/50 อยู่เราก็ยังมีโอกาส(แต่ไม่อยากหวัง เพราะหุ่นเราวิ่งช้ากว่า) ขณะกำลังแข่งชิงชนะเลิศรอบที่สอง ผมบอกกับคูณครูธว่า “ถ้า 12 ปีแข่งเสร็จ เรากลับเลยเน๊าะ ไม่ต้องรอเอาใบประกาศหรอก” พูดยังไม่ทันขาดคำ หุ่นยนต์ของทีมเรา MC robot5 ชูทลูกปิงปองลง ทำคะแนนรวมได้ 180 วิ่งความเร็ว 16 วิ (โอ้ พระเจ้า) ผมต้องนั่งลงแล้วกลับมาลุ้นทีมของเราอีกครั้ง

บทสรุป
แล้วเราก็ชนะเลิศ แบบที่ไม่ได้คาดคิดมาก่อน ทุกๆ ทีมที่แข่งไม่มีใครสามารถชูทลูกปิงปองเข้าได้เลย (เหมือนมีมนต์ดำมามือมาปิดห่วงไว้ ช่วยให้เราชนะการแข่งขัน)

- ขอชมเชยเด็กๆ ที่อดทน ขยันฝึกซ้อม สามารถแก้ปัญหาในสนามได้
- ขอบคุณผู้ปกครอง ครูทุกท่านและท่านผู้อำนวยการที่ให้การสนับสนุน

แข่งหุ่นยนต์ WRO 2009 ตอนที่ 1

วันพรุ่งนี้จะพาเด็กๆ ในชมรมเมืองช้างโรบอท ไปแข่งขัน WRO2009 รอบชิงภาคอิสาน ที่ มทส ผลเป็นอย่างไรบ้างจะมารายงานให้ชมเป็นระยะๆ (เป็นระยะๆ คือ ต้องอยู่ห่างจากผมประมาณ 1 ช่วงแขนน่ะ อิ อิ) บ้าไปแล้วครูติ๊ก