บางส่วนของการดำเนินชีวิต

เมื่อ 2 วันก่อน ไปซื้อสินค้าที่ Macro ขณะกำลังต่อคิวเพื่อจ่ายเงิน ได้ยินเสียงแม่บอกกับลูกสาวว่า “ไปเข้าคิวรอแม่เลย” แม่ก็อยู่ข้างๆ นั้นแหละ เด็กหญิงเชื่อแม่ จึงไปเข้าคิว แต่ไม่ได้ไปต่อที่คนสุดท้าย มายืนแทรกหน้าผมเลย…. แม่ที่อยู่ข้างๆ หันมาพูดกับลูกอีกว่า “แม่เหมื่อยจัง” พนักงานคิดเงินก็ทำหน้าที่ไปเรื่อยๆ ก่อนจะถึงคิวของ แม่และเด็ก… ผมจึงตัดสินใจบอกกับแม่เขาไปว่า “ขอโทษครับ…เป็นคิวของผมก่อนน่ะครับ คุณมาหลังผม ควรได้คิวหลังจากผมครับ” โชคดีจังที่แม่และเด็กปฏิบัติตามด้วยดี(กลัวถูกด่ากลับเหมือนกัน ทำใจไว้แล้ว) เขาทำตามที่ผมได้พูดบอก ให้เกียรติและเคารพต่อกัน
… หลังจากนั้นผมจึงคิดต่อไปอีกว่า เด็กๆ คงไม่รู้เรื่องคิวมากเท่าไหร่หรอก ดังนั้นเราซึ่งเป็นผู้ใหญ่ รู้อะไรถูกผิดอะไรถูกมามากแล้ว เราควรบอกเด็กๆ ว่าเขาควรจะทำอะไร อะไรที่ดี อะไรที่ไม่ดี ถ้าเด็กๆ ได้มีวินัย อนาคตเขาจะเป็นผู้ใหญ่ที่มีวินัยด้วย ผมคิดอย่างนั้นครับ…

งานเข้าอีกแล้ว มีคำสั่งให้ไปเป็นวิทยากร(วิทยาเกิน) อบรม PPT ให้กับพนักงานธุรการประจำโรงเรียน ต้องเร่งทำ PPT ไปนำเสนอ โอวววว…โจทย์ที่ให้มาต้องคุยทั้งวัน บ้าแล้วคุยทั้งวัน วัน วัน ยังไม่ค่อยได้คุยกับใครๆ เลย ให้ไปคุยกับคนแปลกหน้าตั้ง 350 ฅน บ้าไปแล้วจริงๆ จำทำจังได๋หนอ(ภาษาลาว) นึงเทอยังนา(ภาษาเขมร) จะทำยังไง(สำหรับคนไทย)
เอาละวา หาข้อมูลซะหน่อย…………………(หายไปนาน)
ได้ความรู้จากอาจารย์หลายๆ ท่าน
เอ้าลงมือทำให้มันเสร็จ จะได้ส่งต้นฉบับเขา
ได้มาแล้วครับร้อยๆ เลย >> โหลดไปดูได้ครับ

หลังจากที่ใช้ๆ เลิกๆ มาหลายครา วันนี้ก็กลับมาใช้ UBUNTU อีกครั้ง ตั้งใจไว้ว่าจะพยายามใช้ให้นานที่สุด เท่าที่จะทำได้ ……..

กลุ้มใจไม่รู้จะเลือก BLOG ไหนดีให้นักเรียน เรียนรู้